In de week dat in Brugge een bierpijpleiding van 3 kilometer lang is geopend, vroeg ik mij opeens af of dat de reden zou zijn dat er zoveel pijpen in de grond gaan in Delft. De studentenpopulatie en het feit dat een van de grootste studentenhuizen aan de Phoenixstraat ligt, zou een hoop kunnen verklaren.
De zaal was flink bezet met een groot aantal diverse spellen. Warhammer Fantasy was al aan de gang.
De clubdwergen deden hun beste tegen Onno’s Rabiate Robots.
Zijn hele leger is scratchbuilt als het product van een Meccano Necromancer on Steroids.
De constructs deden hun best, ook in het tweede potje tegen Chaos.
Volgens de maker is het ontwerpen van robots uit de bit box leuk om te doen, maar om na elk ontwerp er 20 te moeten maken valt op den duur een beetje tegen.
In de hoek van de zaal trokken een aantal toeristen op naar een vliegveld, waar hun chartervlucht helaas was gecancelled.
Dit Bolt Action scenario ging over de Britse aanval met de resten van hun verslagen troepen op een door de Japanners veroverd en in gebruik gesteld vliegveld.
Aan geallieerde kant een eclectische verzameling van kleine eenheden.
Aan Japanse kant verse fanatieke troepen die bovendien net een aantal overwinningen achter de rug hadden. Het moreel was hoog.
Gelukkig hadden de olifanten vandaag vrij en konden pootje baden. (Company B figuren.)
De geallieerden drukten flink door richting startbaan. Hierbij gehinderd door de inzet van Japanse assault teams met explosieven.
De spanning steeg duidelijk aan de Japanse zijde.
De Japanners beschikten over ruime mortier support, alhoewel het niet meeviel de aanstormende troepen te ontwaren in de Jungle.
Maar de plaatsing van enkele goed gekozen MMG’s brak de geallieerde opmars gedeeltelijk.
De verdedigers stonden letterlijk niet met hun rug, maar met hun buik tegen de laatste muur.
Uiteindelijk slaagden de geallieerden erin het vliegveld plat te leggen voor Japanse vliegtuigen.
Natuurlijk was er appeltaart, dit keer onder het toeziend oog van onze Voorzitter.
Galerie Murphy breidt verder uit. Voor de Napoleontische kenners: Nederlanders bij de bruggen van de Berezina. Na deze slag waren er aanzienlijk minder van.
En om in de stemming te komen op de grote 80 jarige oorlog slag die er augustus volgend jaar wordt gevochten door leden van de Dutch Miniature Wargaming groep: De dertig jarige oorlog en Frederik Hendrik voor Den Bosch.
We hebben overigens nog een Nederlands en een Spaans leger uit die periode in de aanbieding.
In een donkere hoek van de zaal bewogen duistere wezens zich op een sinistere wijze.
Ik doel natuurlijk op de undead en demon legers van Peter R en Michel.
Sommige van Michel’s eenheden doen al heel lang mee. Ze moeten tenslotte die undead dino’s ergens vandaan hebben geresurrect.
Aangezien beide partijen Hans zijn oproep om met wat kleinere legers te komen in de wind hadden geslagen, waren er veel figuren extra en waren de bases nog niet helemaal af. Ik verbeeld me dat de verf nog stonk op sommige eenheden.
Ze speelden vandaag met Hans laatste versie van “For Reign or Ruin” , de regelset die een eind gaat maken aan alle regeldiscussies en eens en voor altijd de standaard zal zetten.
Matthijs had zijn zware artillerie meegebracht, in de vorm van rots gooiende trollen. Ook hier een duidelijke aanwijzing dat hij van Old Skool figuren houdt. Deze zijn toch zeker 20 jaar oud.
Ze hebben ook nadelen, Matthijs moest regelmatig door de knieen om zijn gegooide rotsblokken weer van de vloer te halen.
Farid pakte een Dark Elf leger uit dat volledig was gemodelleerd om aanvoerende heroes.
Althans dat probeerde hij gedurig uit te leggen aan de scheidsrechter als zijn orderdobbelstenen tegen vielen.
Nadat ook de skeletten hun laatste orders tandenknarsend hadden doorgegeven (hoe doe je dat anders als skelet?) begon de slag.
De vorige keer was de slag nogal op afstand uitgevochten, maar alle partijen waren zo ruim voorzien van close-combat eenheden, dat in no time alle vier de legers vol in contact stonden.
Hans werd overstelpt met vragen. Hij had het er maar druk mee. Het was vermakelijk om naar te kijken terwijl ik mij bezig hield met de haven.
Dit soort havenkranen stonden en staan nog overal ter wereld. De maker van deze bouwdoos gelooft in stevige oplossingen.
De onderdelen kunnen niet uit de raampjes vallen van hij stopt gewoon met laseren als er nog een halve cm hout over is (Fenris Games).
Dat betekende wel dat ik vrijdagavond met een dremel en cirkelzaagblad de onderdelen een voor een heb staan los zagen. Maar ja, dan heb je ook wat! Volgende week gaat ie in de verroeste verf. De haven van Rio Bruno krijgt vorm.
Natuurlijk werd er aan de knutseltafel nog meer gedaan behalve gebept, gesodoku’d en gekraand.
Petra besloot 5 projecten tegelijk af te schilderen.
Dat leidde tot een bonte verzameling figuren in diverse stadia van gereedheid.
Waarbij de auto waar Evert mee aankwam goed past bij de “The Chicago Way” figuren.
En er ook weer een contigent gemoedsrijke dames in aanbouw is.
O ja, en boven de nooduitgang verdwijnt Karel de Vijfde. Hij doet afstand. Een ernstige reminder aan alle bestuursleden die er mee stoppen.
Tot volgende week!