Buiten was het een kwakkelwinter en binnen brandde de kachel. Of kwam de warmte van alle aanwezigen en de onvermijdelijke appeltaart?
Na de vorige keren te zijn blijven steken in de bruine modder met plassen besloten de geallieerden vandaag tanks in te zetten.
De loopgraven verkeerden in uitstekende staat, maar de technologie had nog geen goed antwoord op de nieuwste uitvinding de tank.
Behalve dan meer artillerie, waar Erwin dan ook dankbaar gebruik van maakte.
En alhoewel hij er in slaagde de vijandige artillerie tot zwijgen te brengen, hetgeen even rust in de loopgraven opleverde, steeg de spanning toen het geluid van motoren hoorbaar werd.
Een golf FT-17 tankettes wierp zich op de prikkeldraad versperringen met een snelheid die voor een WO 1 soldaat onmogelijk moet hebben geleken: met meer dan dubbele wandelsnelheid kwamen ze door het voorveld en braken door de linie.
Op de tafel ernaast ging Hans in de herkansing tegen Peter in WO2 (Bolt Action, 28mm)
De Duitse grijze golf ging in de aanval in een uiterste poging de Amerikanen terug te slaan.
Twee tafels en 25 jaar tussenruimte: War, War never Changes.
Dekking zoekend in de puinhopen van de krachtcentrale rukten de Duitsers op. De vijandelijke zware wapens waren door een mortier aanval tot zwijgen gebracht.
De inzet van de Amerikaanse quad .50 luchtafweer was een onaangename verrassing.
Natuurlijk werd er geboardgamed. In de ochtend werd er in het oosten van de USA met treinen gereden in “Ticket To Ride“. Een spel waarvoor voor bijna elk land (inclusief Nederland) speelborden verkrijgbaar zijn.
Na de opwarming grepen de spelers naar de hardcore kant en trokken “Zombicide: The Black Plague” van de plank.
Sommige zombies zijn extra krachtig en kunnen met normale wapens niet worden verslagen. De overmacht van zombies en vooral die van de Abomination werd extra groot door de situatie dat de spelers wel de Dragon Bile hadden gevonden, maar geen toorts om het spul aan te steken.
De tijdelijke oplossing: gooi de dwerg erin, want die heeft armour aan en kan incasseren , werkte prima, totdat mijn liefhebbende dwerg 3 enen gooide voor de armoursave en eindigde als voedsel in blik voor de zombiehorde.
Tot enige hilariteit van de veroorzaker van dit leed Michel.
Toen wij weggingen waren de spelers nog bezig, Petra had gespiekt en concludeerde met enig leedvermaak, dat de beide toortsen onderop het kaartdek zaten.
Arthur kwam “I Aint been Shot Mum” spelen met Dick.
Een Duitse aanval op Russische posities die nog niet in kaart waren gebracht. Gelukkig had de Duitse kant Puma verkenning pantserwagens bij zich om de Russen te vinden.
De verkenners waren succesvol in het vinden van de Russische T34 tanks.
De tactiek “Recce by being fired upon” werd tot in de perfectie uitgevoerd. Met verwacht resultaat.
Na de slag natuurlijk inpakken. Alle wargamers kennen de jacht op koffers, die vaak voor hele andere doeleinden zijn vervaardigd. De koffers hier waren gereedschapskoffers met gereedschap en korte tijd in de aanbieding bij de Gamma voor 15 euro. Toen ik met 15 van die koffers bij de kassa stond, vroeg de dame of ik een BTW bon wilde: mijn antwoord “Neen hoor, ik heb een grote familie en om geen ruzie te maken bij Sinterklaas krijgen ze allemaal hetzelfde” is haar, gezien haar gezichtsuitdrukking, nog wel enige tijd bijgebleven.
We hadden ook gasten: de eerste schoof aan bij Mirjam.
De eerste Frostgrave campagne naderde het hoogtepunt. In de ochtend de laatste gevechten in de stad.
In de middag onder de stad, minder last van sneeuw en wind maar wel van andere zaken.
En het sluipen door donkere gangen is voor Elven toch altijd even wennen.
Afijn Freek-Jan werd gekroond tot de nieuwe winnaar en is de Sjaak om een nieuwe campagne te organiseren. (Zie het aparte bericht op de site.)
Matthijs hield wonderwel zijn Stiff Upper Lip, terwijl het hele gezelschap eraan hing. Ademloos volgde ze z’n avonturen.
Deze keer zelfs met “Old Skool” code puzzels! Farid leefde zich uit. Het verslag staat zoals altijd in de comments.
Stattler en Waldorf waren zoals vanouds present. Kermit was helemaal gerust gesteld. Een kikkerpoot is gauw gevuld.
Hans sculpte verder aan zijn Ren figuren met nieuwe sculpt klei.
En toen kwam er een argeloze bezoeker binnen. Met een gemak dat verraadde dat hij in zijn natuurlijke habitat verkeerde, kwam hij binnen, boog zich over de koopjes tafel en wist er meteen de top aanbieding uit te halen.
Wout Polder, Chairman Extraordinaire, vooruitgeschoven post in Friesland en lid van de Vereniging van Verontruste Ex-bestuursleden, schoof aan alsof hij nooit was weg geweest. En dan ben je ook nooit als (ex-) lid van Murphy’s. Altijd welkom!
Ik schilderde verder aan de Britse Artillerie voor de koloniën in 1778. De grijstint voor de Britse affuiten is WW2 Luftwaffe Uniform. Het kan verkeren.
Tot volgende week!