Toe ik voor tienen Petra had afgezet bij de zaal en de auto ging wegzetten, gedroeg Delft zich alsof een mooie lentedag op stapel stond. Daar merk je in de zaal meteen wat van, maar daarover later meer. Het was wat stiller dan de vorige weken, maar de vaste crowd was aanwezig. Ik vroeg me een moment af of Frits stond te slapen, zijn minzame glimlach past zowel bij waken en slapen.
Jammer voor degenen die er niks aan vinden: ik ben aardig verslingerd geraakt aan The Chicago Way van Great Escape Games. De buitenwijken van Chicago vertoonden een ominous silence. Dat doen ze, die buitenwijken.
Nadat we de vorige keer te voet hadden gespeeld, kwamen er deze keer auto’s bij. Pat trad aan voor het eerste spel en Louis voor het tweede en derde spel.
Bovendien had enige huisvlijt gezorgd voor spelkaartjes met foto’s van de figuren erop. Ze komen uit powerpoint, voor degenen die de file willen hebben: even laten weten. Je kunt je eigen figuren erin zetten. Ik heb de standaarduitrusting van de 4 warbands op de kaartjes staan, maar die kun je makkelijk aanpassen. De achterkant heeft ruimte om campaign skills op te schrijven.
En de club heeft sinds gisteren ook kaarthouders en deckhouders. Die staan op de tafel.
De tafel die is verdubbelt in grootte en sinds kort voorzien is van een spoorlijn. We kunnen nu grote scenario’s spelen op een dubbele woonwijk, of parallel normale scenario’s gescheiden door de spoorweg. Er komt nog wat aanvulling in de scenery. Kinderspeelplaatsen, billboards, treinwagons, zwembaden zijn in de maak. Voor degene die de tafel willen gebruiken: graag voorzichtig met de spullen. Ze zijn van mij.
Maar goed, ominous zei ik dus. De Prohibition agents brachten verpletterend bewijs naar hun hoofdkwartier en werden onderschept door een groep Moonshiners, die vonden dat vloeibaar bewijs niet in de handen van de overheid thuis hoorde.
De auto van de Agents reed plankgas voorbij, waarbij de inzittenden te beschaafd waren om aan Drive By shooting te doen. (Volgende keer wordt dat anders).
De moonshiners waren niet zo vriendelijk en in een bocht sloeg de auto over de kop en kwam tot stilstand tegen een pilaar van het tankstation. De chauffeur was, dood, de boekhouder zat vast in het wrak en de een agent wist uit te stappen.
In het daarop volgende vuurgevecht wisten de Moonshiners de buit binnen te halen.
Auto’s zijn best wel kwetsbaar. En The Gauntlet (de naam van dit scenario) is niet simpel. Om 1300 kwam Louis binnen. Hij had het spel nog nooit gespeeld, maar tussen 1300 en 1630 speelden we twee potten, inclusief alle uitleg. Conclusie: als beide spelers de regels kennen, dan duurt een potje minder dan anderhalf uur. In het tweede potje speelden we de Gauntlet nog een keer. Corrupte politie, die hun baas liever niet voor het gerecht zagen, besloten een getuige de stad uit te brengen, maar The Untouchables grepen in.
Terwijl agenten te voet de confrontatie aangingen met de agents, ging ook de politieauto plankgas.
Door het ingrijpen van de boekhouder, met een schrootbuks, werd de auto gestopt. De man overleefde zelfs een Point Blank aanval door een agent. Jim Malone schoot de corrupte commissaris dood, en het werd weer een weekje stil in The Windy City.
Vandaag begon het beppen rond de schildertafel al in de ochtend. Gevulde koeken en appeltaart zijn daar zeker debet aan.
Rogier schilderde druk verder aan zijn Geallieerden. Hij had nu de 17 ponders van stal gehaald.
Marcel probeerde de kleur Appeltaart bruin te mixen met een live voorbeeld. Nog niet makkelijk!
Frits had zijn Lounge ingredienten al vroeg klaargezet.
Terwijl Hans druk in conversatie was, dacht hij in de pot met Fudge te grijpen. Zijn kreet en gelaatsuitdrukking beschouwend, kan het niet anders dan dat we in Delft de eerste Fudge Mimic hebben aangetroffen. Met Hans gaat het inmiddels stabiel en beter.
Farid en Matthijs waren al een tijdje bezig met hun grudge match For Reign and Ruin. Farid is inmiddels in het stadium aangeland, dat hij Hans probeert te overtuigen van nieuwe puntenwaardes in zijn legerlijst (omlaag) en in de legerlijst van Matthijs (omhoog). Gelukkig is Hans zo nu en dan puppy-eyes bestendig.
Niet lang daarna begon de slag bij de bocht van de rivier. Met knikkende knieen van de Dark Elves, want de Orken bleken Draken te hebben.
De Orkse infanterie zette druk op het centrum.
Terwijl de draken de flank aan het uitmoorden waren.
Na afloop hielden de spelers 5 minuten stilte voor de gevallen Dark Elves. Een plechtig moment. Farid vindt Draken trouwens te goedkoop en Mathijs vindt ze te duur.
Petra ging verder met haar D&D campagne. Ze is verplaatst naar een lange tafel want er zijn teveel spelers voor de ronde tafel.
De beide ezeltjes kunnen lang ondergrondse avonturen wel waarderen. Staan ze lekker in de zon in een weitje.
De party kwam in ruines terecht, waarbij de kelders diverse toegangen tot andere sites bevatten.
Waaronder een woonplaats van de Yeti’s die zowel in de Delftse zon als in de vuurballen van Cees zijn magier terechtkwamen. Arme beestjes! De zon scheen inmiddels zo fel, dat van fotograferen weinig meer kwam.
Hoofdrolspeler in het verhaal was een blinde draak en een kwaaie pier. Het verhaal zal binnenkort wel verschijnen.
In ieder geval zijn 8 spelers wel volle bak! Voordeel van de campagne is wel dat er al heel wat monsters en NPC’s zijn geschilderd. Dat maakt een deukje in de tinmijn bij ons thuis.
Vandaag liet ik mij in mijn natuurlijke reporter habitat snappen. De professionele reporter probeert niet op te vallen in zijn biotoop. Dus een onopvallend rood overhemd, een klein dun postuur, een bescheiden uitstraling en de camera vermomd, in dit geval als een doosje Mentats.
Dan doe je net of je een Mentat uit je doosje laat vallen op tafel, en voila: niemand heeft in de gaten dat je fotografeert. Top Tips: doe er je voordeel mee!
Tot volgende week! Of kom eens op woensdag- of vrijdagavond langs.